Registreren
We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Het land waar mijn beide ouders het levenslicht hebben gezien en ze grotendeels heeft gevormd tot wie ze vandaag de dag zijn. Hoe ouder ik word, des te meer ik me hier thuis voel, hier wil aarden en ook wil eindigen….

Bij aankomst word ik onverwijld overweldigd. Het warme asfalt dat door mijn benen mijn lichaam binnentreedt en deze warmte via mijn aorta mijn hart raakt. De rood-groene vlag wappert en de onbeschrijfelijke, doch enorm fijne geur en gevoel van lichamelijke, spirituele en mentale warmte bieden mij comfort en veiligheid.

Wat heb ik dit gemist. De euforie is weliswaar van korte duur, maar het is elke daalder en seconde waard. En dit gevoel gun ik eenieder die ware liefde wil ontdekken.

Naast het feit dat het van korte duur is, is dit euforische gevoel ook tweeledig. Want eenmaal het vliegveld verlaten, trekken we door het platteland richting de stad. En daar is het contrast enorm. De minderbedeelden doen zich tegenwoordig voor als Syriërs om wat geld binnen te sprokkelen om te kunnen eten, daar waar vele mensen in ‘een dikke BMW’ touren…..

Oh Marokko wat ben je mooi, maar tegelijkertijd zo confronterend!

Maar ook deze confrontatie is van korte duur en maakt toch weer plaats voor wat euforie. Want eenmaal aangekomen op plaats van bestemming, ben ik weer herenigd met ‘mijn grote liefde’ in de Medina van Fez, gelegen in het Hartje van Marokko. Het oproep tot het gebed klinkt over een half uur en ik manoeuvreer me door de kleine steegjes en menigte naar de Qarawiyyan Moskee: De moskee en allereerste universiteit ter wereld, gesticht door een vrouw genaamd Fatima Al Fihri.

Het immense bouwwerk maakt na jaren nog steeds indruk op mij, en nu na de renovatie helemaal. Maar het is niet het bouwwerk wat het meeste indruk maakt, maar de rust die uit dit bouwwerk voortvloeit. Dit gevoel is overweldigend en gaat mijn ratio te boven. Ik kan er boekdelen over schrijven, maar mijn toetsenbord en pen zouden (terecht) in opstand komen. Het enige wat er eer aan zou kunnen doen zijn de feilloze woorden van Mijn Heer…..

Het doet mij dan ook weer deugd om op deze plek te zijn en om in de voetsporen van mijn vader te treden, want hier liggen zijn – en dus ook mijn – wortels. Hier sleet hij namelijk zijn jongere jaren in zijn zoektocht naar kennis die hij later weer overdroeg aan mij. En na jaren besef ik pas hoe immens deze waarde is voor mij….

Inmiddels gearriveerd in de ‘musala’ (gebedsplaats van de moskee) verricht ik het individuele gebed, alvorens het gezamenlijke gebed gaat plaatsvinden. Na het beëindigen van het gebed plaats ik mezelf tegen een muur en laat mijn ogen de vrije loop. Hoewel het tastbare immens mooi is, zoals de architectuur, is het ‘abstracte’ wat de boventoon voert en wat de kwantiteit van geluksgevoelens vergroot. Gevoelens zoals eerder aangeduid als onder andere ‘rust’, maar het is eigenlijk ook een beetje te vergelijken met ware en intense liefde, maar dan zonder de spreekwoordelijke vlinders als symptoom.

Maar óók deze gevoelens maken uiteindelijk wéér plaats voor de harde realiteit. Want terwijl ik nog steeds aan het wachten ben op het gezamenlijke gebed, zie ik in mijn ooghoek twee mannen naast elkaar staan. Beiden gericht met hun hoofd naar Mekkah. Allebei staan ze op hun sokken en knielen bijna simultaan neer met hun hoofd op de grond voor de Meest Majestueuze,

de Meest Barmhartige en de Meest Glorieuze…

De één valt op door zijn bevlekte kleding, gaten in zijn shirt en een ovale broek.

De ander kenmerkt zich door een net pak, haartjes strak achterover en een horloge waar je U tegen zegt. Mijn schatting is dat laatstgenoemde in één van de 42.000 banken die Marokko telt, werkzaam is.

Maar wat maakt dit uit bedenk ik me. Want waar buiten deze muren de recht van de sterkste en zaken zoals aanzien en (tastbare) rijkdom gelden, gelden deze regels niet binnen de muren van de Meest Sublieme. Want bij Hem telt de mate van devotie.

En dat is waarschijnlijk het allermooiste aan deze ervaring, want al is het voor even, ze zijn beiden ‘gelijk’. Of misschien kent de minderbedeelde tóch een hogere status dan de ander bij De Allerhoogste of andersom. Wie het weet mag het zeggen….

De imam maakt zich ondertussen klaar om het gebed te leiden, maar toch kan ik mijn gedachtes niet loslaten. En onbewust nemen ze mij stiekem weer compleet over…..

Dit is jouw plaats, hier is het begonnen en hier liggen je wortels. En deze wortels behoren tot de boom die jij nu bent. Maar vertel mij: wie ben jij? Want een boom dient zijn wortels te kennen om over zichzelf te kunnen vertellen. Maar wat voor vruchten kan een boom afwerpen, als de boom zichzelf niet kent?