Registreren
We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Door een interview dat ik afgelopen week heb gegeven moest ik even doordenken over het onderwerp “integratie”. Dit schrijven is een kleine samenvatting in de geest van het interview.

Disclaimer vooraf: Dit is niet gericht aan een of andere moskee maar gewoon een algemene wens/advies/droom die ik heb. Dit is ook geen ontkenning van het belang van strijden tegen het onrecht die minderheden te verduren krijgen. Het gaat hier meer om zelfreflectie dan wat dan ook.

Iets met de buren doen

Het verhaal begint al wat eerder dan het interview zelf. Tijdens een gesprek met een commissielid van een moskee kwam naar voren dat de moskee “graag iets met de buren wil doen”. Of ik daar ideeën over heb “want de Middenweg doet dat zo goed”.

Natuurlijk had ik ideeën. Het werkt heel simpel:

1) Kijk wat de buurt nodig heeft en welk gat de moskee kan vullen. Zijn er bijvoorbeeld problemen met de wijk, schiet de gemeente ergens tekort, of mag er juist iets gevierd worden?

2) Roep de buurtbewoners bijeen, misschien wat experts. Zet koffie klaar, wat koekies (iedereen lust koekies). Flyers door alle brievenbussen.

3) Kijk maar wat er gebeurt en houd het aan, werk erop door.

4) Blijf in contact met de buurt, zorg voor constante communicatie.

Waar het op neerkomt: maak de moskee een deel van de wijk, een onmisbaar deel. Waar de wijk op kan terugvallen als het nodig is. En hier komt het bruggetje: integreer de moskee in de wijk. Want zo kan het ook.

Continu proces

Integratie is een continu proces. We zijn constant bezig ons te integreren. Stel je bijvoorbeeld voor dat je ook maar twee straten verder gaat verhuizen; ineens heb je nieuwe buren waar je misschien anders mee moet omgaan. En die buren zelf ook; die hebben nieuwe buren waar ze anders mee moeten omgaan.

Dit is overal het geval, of je nu als stedeling in een dorp komt te wonen, of een nieuwe baan aanneemt of juist een nieuwe collega krijgt, overal en altijd ben je op zoek naar jouw plek en jouw toegevoegde waarde in de nieuwe omgeving.

Integratie is dan ook niet te vatten in een checklist zoals veel politici het doen lijken. Als je hier, hier en hieraan voldoet, dan ben je geïntegreerd. Zo werkt het niet. Die checklistintegratie blijkt ook nog eens oneindig te zijn. Hoe meer vinkjes we op die checklist kunnen zetten hoe langer de lijst wordt.

Door integratie te zien als een onderdanig proces waarbij je je alleen moet aanpassen aan de grote meerderheid zijn we de mist ingegaan. We hebben te lang gekeken naar de overheid om ons te integreren. Zet een pot met geld neer want we willen de taal leren. Maak banen voor ons vrij want we willen werken. Terwijl juist moskeeën een grote rol kunnen vervullen in het hele integratieproces.

Meer dan alleen een gebedsplaats

Veel moskeeën lijken te leven in een parallelle wereld. Er staat een massief gebouw dat nooit benut wordt. Vijf keer per dag 10 minuten lang staan er twee rijen te bidden, en op vrijdag is de moskee van 1 tot 3 uur vol. Veruit het meeste van de tijd gebeurt er niets en heeft niemand er iets aan.

Zonde van de tijd en ruimte natuurlijk. De moskee van de profeet was meer dan alleen een gebedsplaats. Men ontmoette er elkaar, besprak problemen, verenigde zich, kregen en deelden lessen.

Maak de moskee een deel van de wijk waar iedereen in de wijk van meeprofiteert, moslim en niet-moslim. Waar men zich thuis voelt, veilig voelt. We hebben de capaciteiten en de ruimte. Laten we er gebruik van maken.

Racisme

En a.u.b.: Roep geen “racisme” als de buurt zich verzet tegen een uitbreiding als je nooit iets voor de buurt hebt gedaan. Als het enige wat de buurt van je weet is dat ze vrijdagmiddag geen parkeerplaats kunnen vinden.