Registreren
We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

De Links feministische race-baiters van Dipsaus hebben een artikel gepubliceerd van Rosalinda Wijks. Daarin wordt een belangrijk probleem binnen de moslimgemeenschap aangekaart. Namelijk racisme en discriminatie tegen zwarten door niet-zwarte moslims. Floris Wiersinga en Sangar Paykhar zijn van mening dat Wijks een maatschappelijk probleem probeert te kapen om zo haar eigen anti-islamitische ideologie te promoten.

Wie actief is binnen de moslimgemeenschap in Nederland kan getuigen van het feit dat er veel hardnekkige problemen zijn die de gemeenschap zwak en verdeeld houden. Criminaliteit, discriminatie en uitsluiting van bepaalde groepen zijn daar onderdelen van. Het feit dat wij als gemeenschap er niet in slagen om bepaalde problemen op te lossen geeft mensen met kwade bedoelingen de ruimte om hun slag te slaan. Dat is ook evident uit het artikel van Rosalinda Wijks dat wordt veelvuldig gedeeld door moslims op sociale media.

Geïnstitutionaliseerd racisme
De essentie van het artikel van Wijks is samengevat in de volgende zin:

“Zwarte moslims hebben wereldwijd te maken met structureel, geïnstitutionaliseerd racisme van hun niet-zwarte broeders.”

Om geïnstitutionaliseerd racisme te kunnen bewijzen noemt Wijks een aantal anekdotes. Van kleine kinderen tot aan volwassenen en een internetforum waar moslims actief zijn. In alle voorbeelden gaat het om moslims van Marokkaanse komaf. Op basis van anekdotes die in wezen subjectieve ervaringen zijn van individuen probeert Wijks aan te tonen dat er sprake is van institutioneel racisme. Dat moslims zich schuldig maken aan racisme en discriminatie is een feit. Alle volkeren, waaronder zwarte Afrikanen maken zich daaraan schuldig. Somaliërs worden in Zuid-Afrika door xenofobe zwarte Zuid-Afrikanen vermoord en vaak worden donker gekleurde Afrikanen door hun lichtgekleurde rasgenoten gediscrimineerd vanwege hun huidkleur. Maar daar gaat het verhaal van Wijks niet om.

Marxisme
De analyse van Wijks berust namelijk op ideeën van door Marxisme geïnspireerde antiracisten die graag de wereld zwart-wit willen afschilderen. Volgens hen moet één grote groep categorisch als dader worden gekenmerkt en een andere groep als slachtoffer. Wijks probeert met haar artikel ook hetzelfde te bereiken. Alle niet-zwarte moslims categorisch kenmerken als racistisch tegenover alle zwarte moslims die zij aanvoert als slachtoffers.

Het probleem van de soort analyse die Wijks gebruikt is dat haar conclusie al vaststaat voordat zij op onderzoek uitgaat. Het moet en het zal alleen over ras gaan en er kan nooit een andere verklaring bestaan voor haar waarnemingen. Dat blijkt ook uit voorbeelden die zij aanhaalt van vermeende racisme door niet-zwarte moslims. Zo vindt Wijks dat witte bekeerlingen veel beter worden geïntegreerd in niet-zwarte moslimgemeenschappen dan zwarte bekeerlingen.

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

Wijks heeft gelijk als zij stelt dat witte bekeerlingen een voorkeursbehandeling krijgen vanwege hun huidskleur en afkomst. Er is namelijk een ongezonde obsessie onder veel moslims voor witte mensen. Alleen het voorbeeld die Wijks aanhaalt is weer zwak. Arnoud van Doorn was namelijk lid van de meest bekende anti-islampartij van de hele wereld. Dat mag van Wijks geen verklaring zijn voor het feit dat hij door zijn bekering zo populair is geworden. Wijks vergelijkt hem met de Eindhovense rapper Kempi die alleen bekend is onder Nederlandstalige liefhebbers van gangsta rap. Volgens de redenatie van Wijks zou hij ook een koninklijke onthaal moeten krijgen in Saoedi-Arabië na zijn bekering en als dat niet gebeurt: RACISME!

Bovendien gaat het voorbeeld van Kempi niet op, omdat er wel degelijk een zwarte ex-rapper bekeerd is tot de islam die wereldwijd de waardering en respect heeft van de moslimgemeenschap: Mutah “Napoleon” Beale. Mutah was lid van de ”Outlawz” en heeft samengewerkt met Tupac. Niet de minste in die scene. Nu zet hij zich in voor de islam en verzorgt preken over de hele wereld. Ook woont hij in Saoedi-Arabië, waar hij het volgens zijn facebookpagina erg naar zijn zin heeft.

Black Panther
Een ander voorbeeld wat genoemd wordt is het feit dat niet-zwarte moslims niet lovend genoeg waren over de film Black Panter, de zoveelste Hollywoodproductie waarin moslims als de bad guys worden afgebeeld. Niet-zwarte moslims zijn volgens Wijks racistisch omdat zij kritiek hadden op Black Panther, een film waarin een rijke monarchie de hulp van een white savior inschakelt om een opstand neer te slaan. Als een opiniemaker van Zuid-Aziatische komaf kritiek heeft op de wijze hoe moslims in deze film worden afgeschilderd, is het volgens Wijks wederom bewijs van racisme. Daarmee zegt zij in wezen dat zelfs als je met zwarte mensen van smaak verschilt over films, dan is dat een bewijs van racisme.

Dat Wijks in alles een bevestiging ziet van racisme blijkt ook uit haar Engels-talig interview met het online magazine Aquila-style. Daarin geeft Wijks nog meer voorbeelden van discriminatie tegen zwarte moslims.

When I was about 16, I felt drawn to socialist groups because I shared many of their ideals. The overwhelming majority of the group, both in Holland and Belgium, consisted of young Moroccans. Many of them did not know Surinamese culture or the Surinamese people, which meant that I was treated differently: people would ask why I came to a gathering, or questioned whether I was actually a Muslim. I’m not sorry I joined the group, since back then, with the knowledge I had at the time, it was a good thing to do. – Rosalinda Wijks

Er zijn een aantal redenen te bedenken waarom men zich afvroeg of zij daadwerkelijk moslim is. Ten eerste is mevrouw Wijks van Surinaamse afkomst. Aangezien het merendeel van de Surinamers geen moslims zijn gaat men er niet direct vanuit dat een willekeurige Surinamer moslim is. Er zijn bevolkingsgroepen in Suriname waarvan een aanzienlijk deel zichzelf toeschrijft aan de islam, zoals de Hindoestanen en de Javanen. Dit geldt echter (nog) niet voor de Creolen, de bevolkingsgroep waar Wijks deel van uitmaakt.

Ten tweede blijkt uit foto’s van haar andere artikelen dat Wijks geen hoofddoek of hijaab draagt (zie ook ons hijaab artikel). De hijaab is hét uiterlijke kenmerk waarmee de moslima zich onderscheidt van de ongelovigen. Wanneer een vrouw geen hijaab draagt én deel uitmaakt van een merendeels niet-islamitische bevolkingsgroep, is het dan vreemd dat men haar niet voor moslim aanziet?

Wat is de oplossing?
Om het racisme tegenover zwarte moslims op te lossen stelt Wijks drie concrete oplossingen voor.

Om racisme te bestrijden moet in de eerste plaats het probleem worden erkend. In de tweede plaats moet voorlichting gegeven worden. Voorlichting over de zwarte geschiedenis in de Islam, voorlichting over de geschiedenis van racisme, wat racisme is, waarom rassen niet bestaan en over het feit dat God, de profeet én de Koran racisme verbieden. We hebben aan voorbeelden gezien dat quota’s werken. Dus waarom gebruiken we hen niet ook bij moskeebesturen en andere Islamitische organisaties?

Het erkennen van het racismeprobleem is een goed begin voor het werken aan verdere oplossingen. Dit geldt niet alleen voor racisme tegenover zwarte moslims, maar ook tegenover moslims van andere bevolkingsgroepen. Wij erkennen ook dat er een bepaalde mate van racisme is binnen de moslimgemeenschap. Daarover wordt ook in andere landen over gesproken maar in Nederland gebeurt dat nog altijd veel te weinig. Echter dient men ook realistisch te zijn over wat meer bewustzijn teweeg zal brengen. Eén van de problemen die Wijks noemt is dat zij als moslim niet wordt herkend. Men kan niet verwachten dat je direct als moslim herkend wordt wanneer je op geen enkele wijze identificeerbaar bent als moslim. Zelfs een bewuste zwarte moslim oordeelt op uiterlijk en kan van willekeurige mensen met zwarte huidskleur niet direct raden wat hun geloofsovertuiging is.

De tweede oplossing van Wijks is praktisch en uitvoerbaar. Door het geven van voorlichting over discriminatie in de moslimgemeenschap kan het racisme worden teruggedrongen. Of het nou wel of niet helemaal zal verdwijnen, een afname van discriminatie tegenover zwarte moslims is in ieder geval een vorm van vooruitgang. De vraag is, wie moet voorlichting gaan geven en waaruit moet die voorlichting bestaan? Wat we wel weten is dat zodra er gesproken wordt over voorlichting in Nederland, dan is er altijd sprake van een ideologie die men als uitgangspunt neemt om vervolgens mensen iets bij te brengen. Gaat Rosalinda Wijks een voorlichtingsprogramma maken? Of moeten de islamitische geleerden, imams en predikers dat doen? Gezien de politieke en ideologische achtergrond van Wijks, zou voorlichting door haar juist schadelijk zijn voor de moslimgemeenschap. Daar komen wij later in dit schrijven op terug.

De derde oplossing is een stuk minder praktisch en kan zelfs averechts werken. Men kan wettelijk gezien moeilijk van moskee besturen eisen dat zij een x-percentage zwarten opnemen in hun bestuur. We hebben namelijk scheiding van kerk en staat in Nederland en de overheid mag op geen enkele wijze zich bemoeien met religieuze instellingen. Daarnaast kan deze oplossing het probleem zelfs verergeren. In plaats dat een zwarte moslim in het bestuur komt vanwege zijn kennis en ervaring krijgt hij de rol toegewezen op basis van zijn pigment. Wat voor effect zal dat hebben op zelfbeeld van mensen met zwarte huidskleur dat zij niet op basis van hun kwaliteiten maar op basis van hun huidskleur geselecteerd worden? Bovendien kunnen andere bestuursleden het gevoel krijgen dat zwarte moslims worden voorgetrokken of dat niet-zwarte moslims worden achtergesteld. Dit zou kunnen leiden tot een toename in plaats van een afname van problemen tussen verschillende groepen mensen.

Muslims for Progressive Values (MPV)
De voorstellen van Rosalinda Wijks om het racisme aan te pakken zijn op zich niet het probleem. Voor twee van de drie voorstellen valt wel wat te zeggen. Waar het echter misgaat is bij de vraag: wat voor soort mensen zullen deze voorstellen gaan uitvoeren?

Wanneer Wijks voorlichting of meer zwarten in de besturen wilt, dan prefereert zij zeer waarschijnlijk het liefst haar eigen soort mensen. Het soort mensen dat met haar gelijkgestemd is. Wijks was* de director van de organisatie Muslims for Progressive Values (MPV), een organisatie gericht op het verspreiden van progressieve islam.

Hoewel een aantal van Wijk’s voorstellen wenselijk zijn, dienen wij dus op te passen dat het geen dekmantel wordt voor een progressieve islam. Hoe ziet het gedachtegoed van Wijks eruit? En hoe gevaarlijk is dit gedachtegoed voor ons en onze toekomstige generaties?

Radicaal extremistisch feminisme
Een blik op haar schrijfwerk en biografie geven ons een glimp van haar radicaal extremistisch feministische denkwijze. Wijks verwijst in haar teksten naar Allah met een vrouwelijk voornaamwoord.

“Toen zij en haar zoon bijna van de dorst stierven, rende zij tussen twee heuvels, genaamd Safa en Marwa, terwijl ze God smeekte om hen te redden. Dat deed Zij met een bron, die later Zemzem werd genoemd.”

Amina Wadud
Wijks zegt een aanhanger te zijn van Amina Wadud die het vrijdaggebed ging leiden in de discotheek Paradiso.

“Inspiratie ontleent ze o.a. aan het leven en werk van Amina Wadud, Rabiah van Basra, Fatima Mernissi, Nana Asma’u, Maryse Condé , bell hooks en Maya Angelou.”- (Biografie van Wijks in de linksfeministische lhbt-blog Wij Blijven Hier)

In haar eigen artikel omschrijft zij Amina Wadud als volgt:

“Een van de grootste Islamitisch-feministische geleerden van deze tijd, Dr. Amina Wadud, is Afro-Amerikaans. “

Als je afvraagt wie Amina Wadud is, dan zijn de volgende tweets van deze ‘islamitisch-feministische geleerde’ illustratief voor haar gedachtegoed.


‘Zwart-islamitische hiphop’
Wijks ziet alles door een raciale bril. Dat laat ze weer blijken als zij het heeft over ‘zwart-islamitische hiphop’.

“Enerzijds floreren zwarte moslims en onze gemeenschappen wereldwijd. In zowel de Verenigde Staten als in het Verenigd Koninkrijk bestaat een rijke traditie van zwart-Islamitische hiphop.

Mogelijk doelt zij hier op hiphop gemaakt door moslims. Laat hiphop nou net dé reden zijn dat vele moslimjongeren van het rechte pad afdwalen en vervallen in ontucht, drugs en criminaliteit. (Zie ook Lintje voor Rotjoch?)

‘Progressieve islam’

Wijks was actief als director van Muslims for Progressive Values (MPV) in Nederland. Deze organisatie is een vertakking van de Amerikaanse MPV waarvan de voorzitter, Ani Zonneveld alle bekende imams en islamitische organisaties voor homofoob en extremistisch uitmaakt omdat zij homoseksuele relaties als zondig beschouwen. De voormalige leidster van de Nederlandse tak omschrijft haar organisatie als volgt:

“Zelf werk ik als Director of Muslims for Progressive Values (MPV) Nederland, de Nederlandse tak van de globale mensenrechtenorganisatie MPV. Wij pleiten voor Universele Mensenrechten zoals gendergelijkheid, rechten voor LHBTQI-persons, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van geloof en strijden tegen mensenrechtenschendingen in de naam van de islam.”

In één zin wordt meteen duidelijk waar haar organisatie voor staat. Haar organisatie staat voor een “progressieve islam” met “progressieve kernwaarden”. Progressie betekent vooruitgang en progressieven streven naar seculiere anti-religieuze doelen. Hun politieke ideologie is vormgegeven door de Franse revolutie en de seculier-liberale afkeer tegen tradities en georganiseerde religie. Dus als een organisatie zich progressief en islamitisch noemt, dan is het of progressief of islamitisch. Beide beweringen kunnen niet tegelijk waar zijn. Op een andere pagina van haar voormalige organisatie worden tien van hun kernprincipes toegelicht. Een soort Usul-at-Talatha van de “moderne progressieve islam”. Wij lichten enkele van deze principes toe.

‘Collectieve identiteit’

 Wij accepteren iedereen die zichzelf als moslim identificeert; deze verklaring is een zaak tussen deze persoon en God, niet die van een staat of andere individuen. Anderen kunnen en mogen hierover dus niet oordelen.

Volgens het tweede principe accepteren de progressieve moslims iedereen als moslim. Dat is in wezen het reduceren van de islam tot een culturele identiteit. Hiermee proberen deze progressieven de islam uit te holen en te reduceren tot een label zonder een betekenis. Feitelijk betekent dat als Amina Wadud profeet Ibrahim uitscheldt dan kan zij nog steeds als moslim worden beschouwd.

‘Scheiding van kerk en staat’

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

0

Scheiding van kerk en staat is een andere anti-islamitisch idee dat voortkomt uit westerse verlichting en secularisme. Met dit standpunt laat MPV zien dat de organisatie bezig is met ideologisch kolonialisme tegen moslims. Want westerse normen worden verspreid om de traditionele islam te ondermijnen. Deze progressieve ‘moslims’ maken handig gebruik van de War on Terror retoriek van de neocons om moslims te demoniseren en westerse waarden aan hun opdringen.

‘Vrijheid van Meningsuiting’

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

1

Het mag inmiddels duidelijk zijn dat godslastering voor MPV een grote prioriteit heeft. Amina Wadud scheldt een profeet uit en Rosalina Wijks noemt God ‘zij’.

‘Gendergelijkheid’

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

2

Hierin heeft MPV het over gelijkheid. Het idee dat iedereen gelijk en identiek aan elkaar is komt vooral uit het feminisme waarbij gender-roles worden gezien als een vorm van onderdrukking. Terwijl in de islam is er juist een duidelijke verdeling van rollen tussen mannen en vrouwen. Daarnaast hebben zij het over reproductieve rechtvaardigheid. Daarmee doelen zij op het recht om ongeboren kinderen te vermoorden. Volgens de progressieven is er sprake van onrechtvaardigheid als een vrouw zwanger raakt zonder kinderwens. Daarvoor moet de belastingbetaler opdraaien en bekostigen.

‘LGBTQI Inclusiviteit’

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

3

Met dit standpunt wil MPV de nieuwe trend in de westerse samenleving ook onder moslims gaan promoten: gender identity. Een geslachtsorgaan is dan geen indicatie van man of vrouw zijn. Nee, het gaat vooral om hoe mensen zich ‘voelen’. Wij mogen dan niet meer spreken van een ‘man’ als iemand met mannelijk geslachtsorgaan in een vrouwentoilet een meisje aanrandt. Want hij identificeert zich als vrouw en spreken over ‘hij’ zou dan ‘onderdrukkend’ zijn.

Visie van MPV

“Een ontluisterend voorbeeld hiervan is hoe op social media een ex-PVV’er werd geprezen toen hij zich tot de Islam bekeerde. Hij werd zelfs in Saoedi-Arabië als gast ontvangen. Ondertussen waren de racistische commentaren en opmerkingen op Facebook niet van de lucht toen de half Afro-Caribische, half Afro-Surinaamse rapper met een strafblad, Kempi, zijn bekering aankondigde.”

4

MPV klaagt erover dat moslims wereldwijd worden gezien als “de Ander”. Ironisch genoeg categoriseert haar organisatie mensen in meer dan 5 subcategorieën (LHBTQI) en spreekt de voorzitter in Amerika, Ani Zonneveld over extremisten om de traditionele en conservatieve moslims te omschrijven. Daarnaast is het islamitisch gezien juist wenselijk dat moslims zich weten te onderscheiden van de ongelovigen in plaats van op te gaan in de massa.

Zo heeft de profeet Mohammed (ﷺ) gezegd: “Wie een volk imiteert, behoort tot hen.” – (Aboe Dawoed)

Conclusie
Alhoewel racisme en discriminatie een groot probleem is binnen de moslimgemeenschap, is het niet aan mensen zoals Rosalinda Wijks om daar zich mee te bezigen aangezien zij overduidelijk een anti-islamitische ideologische strijd probeert te voeren. De voorstellen die zij doet voor het oplossen van de problemen bevatten wel aspecten die wij als moslimgemeenschap ook serieus zouden moeten overwegen. Deze oplossingen moeten echter niet ten koste gaan van onze islamitische identiteit en geloofsleer door middel van een progressieve Rand-islam (zie ook ons Rand-artikel).

Een goed voorbeeld van hoe racisme jegens zwarte moslims binnen de moslimgemeenschap kan worden aangekaart en aangepakt zonder tekort te doen aan de islamitische geloofsleer, is te vinden in onder anderen de Amerikaanse imam Shadeed Muhammad:

Foto: Abdi Dagane
*Update: Rosalinda Wijks was voorheen de directeur van Muslims For Progressive Values. Zij heeft ons gecontacteerd en gezegd dat zij daar niet meer actief als directeur. Op haar verzoek hebben wij dit artikel aangepast.